Over een bijzonder iemand #1

Het is het laatste weekend voor dat het school terug begint. Ik zit in de kamer van mijn ouders met de zon die zachtjes door het raam schijnt. Ik kwam een aantal dagen geleden op het idee om een artikel te schrijven over mijn zus. Waarom over mijn zus? Wel, mijn zus heeft sinds haar drie maanden een mentale beperking. Ik wil graag vertellen wat mijn ervaring is en hoe ik hiermee om ga.

Zoals ik in de inleiding al vertelde heeft mijn zus een beperking van haar drie maanden. Haar beperking houdt in dat ze niet kan praten en ook weinig tot niets begrijpt wanneer we iets tegen haar zeggen. Het enige wat ze echt herkent is haar eigen naam. Mensen vragen wel vaker aan mij of ik het niet moeilijk vind om te leven met een zus met beperking. Ik zal je niet vertellen dat het de gemakkelijkste situatie is die je kan hebben, maar ik ben er mee opgegroeid. Ze is één jaar ouder dan mij en toen ik geboren werd, was ze er dus al en had ze ook al haar handicap. Ik heb het nooit anders geweten.

Er zijn genoeg momenten waarop ik zou willen dat mijn zus gewoon normaal was. Ik zou het geweldig gevonden hebben om samen met mijn zus leuke dingen te doen, haar mijn diepste geheimen te vertellen, te praten over jongens, …. Gewoon, om alles te kunnen doen dat andere zussen doen met elkaar.

Vroeger ging mijn zus naar school. Weliswaar naar een buitengewoon onderwijs. In het begin ging dat, maar na een tijd was het niveau te hoog voor haar. De andere kindjes die daar zaten begrepen meer dan haar en waren ook net wat zelfstandiger. We hadden toen heel veel geluk dat er een plaats was ik een dagcentrum. Daar ging ze elke dag naar toe en ’s avonds en in het weekend was ze thuis. In het begin ging ze halftijds, daarna voltijds. Het is zo dat je met zo’n dingen heel erg veel geluk moet hebben om een plaats te bemachtigen. Er zijn nog steeds te weinig opvangcentra voor personen met een beperking. Na dat ze daar enkele jaren had doorgebracht, had het opvangcentrum besloten om uit te breiden. Ze gingen woningen bouwen. Woningen waar de personen zouden kunnen blijven slapen en dus eigenlijk echt wonen. Omdat mijn zus al lange tijd in het opvangcentrum zat, hadden wij de mogelijkheid om haar naar de woning te laten gaan. Deze kans hebben we met beide armen genomen. Zo’n kans krijg je maar één keer in je leven. Het klinkt misschien wreed dat we haar daar naartoe lieten gaan, maar ze heeft het daar goed en is gelukkig. Elke woensdag en in het weekend is ze thuis. Het is dus niet dat we haar niet meer zien. Dit is dus eigenlijk een beetje hoe het in haar leventje een beetje verlopen is.

Waar ik het al jaren moeilijk mee heb is de blik van andere mensen. Versta me niet verkeerd, ik begrijp het best als je even kijkt wanneer mijn zus lawaai maakt, (Ze spreekt niet, dus ze maakt geluidjes, eigenlijk zoals een baby, maar dan met een meer volwassen stem) maar waar ik niet zo goed tegen kan is wanneer je ze blijft aanstaren. Misschien moet ik het beter begrijpen, maar ik denk dat mijn mening ook wel begrijpbaar is. Het is absoluut niet gezellig wanneer je ergens probeert te eten terwijl iedereen naar jouw tafel kijkt.

Ik heb veel familie en vrienden die vriendelijk zijn tegen mijn zus en ook al weten ze niet goed hoe ze zich er juist tegen moeten gedragen, ze doen het toch maar. Spijtig genoeg zijn er nog steeds mensen die schrik hebben van mijn zus en er zelfs geen dag tegen zeggen. Daar wordt ik best ongelukkig van. Ze doen dan net of er echt iets mis is met mijn zus, wat dus absoluut niet zo is.

Wat ik met dit artikel wil zeggen is dat je mensen niet moet nastaren wanneer ze wat anders zijn dan de rest en nu spreek ik over het algemeen. Ook mensen zonder een beperking verdienen het niet om nagestaard te worden. Mijn zus kan niet zeggen dat ze het niet leuk vindt dat mensen naar haar kijken, maar andere mensen kunnen zich daardoor heel slecht gaan voelen. Ik begrijp ook best dat je niet alle personen met een beperking plots een knuffel gaat geven, maar als je iemand tegen komt van je vrienden die zo iemand kennen, zeg gewoon hallo.

Zoals je aan de titel kan lezen staat er een nummer achter. Ik ben van plan vaker te schrijven over bijzondere mensen in mijn leven. Ik vind het leuk om andere mensen in de bloemetjes te zetten of te bedanken. Wat is jouw mening hierover, laat het me weten. Ken je zelf ook iemand, met een beperking?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s